Turbacz i inne

DSC_1346_Easy-Resize.comKoninki → Koninki, Zagronie →  Basilka → Turbaczyk → Wierch Spalone → Kopieniec → Czoło Turbacza → Hala Turbacz → Schronisko PTTK Turbacz → Turbacz → Schronisko PTTK Turbacz → Hala Turbacza →  Czoło Turbacza → Suchy Groń → Polana Oberówka → Hucisko → Koninki – 17 listopada 2019.

Turbaczyk, Czoło Turbacza, Turbacz, Suchy Groń to szczyty wchodzące w skład odznaki Korona Gorców (KB) w Klubie Zdobywców Koron Górskich RP.  Turbacz jest też w wpisany do Korony Najwybitniejszych Szczytów Gór Polski (KNSGP) i Korony Najwybitniejszych Szczytów Karpat Polskich (KNSKP) w tymże Klubie. Jednocześnie należy on do projektów: Korona Gór Polski i Diadem Polskich Gór. Ponadto na jego szczycie znajduje się metalowy krzyż z projektu Krzyż na górskim szlaku (do odznaki złotej z brylantem). Zanim wyruszymy na szlak to kilka słów o Turbaczu, a więc głównym wierzchołku tejże wyprawy.

Turbacz (1310 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Gorców, znajdujący się w centralnym punkcie pasma. Sam jego wierzchołek znajduje się poza Gorczańskim Parkiem Narodowym, którego granica przebiega po wschodniej oraz po północnej stronie szczytu. Stoi na nim kamienny obelisk oraz żelazny krzyż z datami 1945–1985. Dla większości turystów nazwa Turbacz kojarzy się przede wszystkim z budynkiem schroniska PTTK na Turbaczu i niektórzy na nim kończą swoją wyprawę. Tymczasem główny wierzchołek znajduje się około 5-10 minut drogi od schroniska. Przed tym ostatnim znajduje się największy w Gorcach węzeł szlaków turystycznych, a z tarasu przed wejściem roztacza się rozległa panorama Pienin i Tatr. Na Turbacz prowadzą liczne szlaki i nie sposób ich wszystkich tutaj wymienić. Warto jednak  wspomnieć, że przez szczyt przebiega Główny Szlak Beskidzki w kolorze czerwonym, na który prędzej czy później każdy wędrujący trafi. Dla mnie osobiście była to kolejna wyprawa na Turbacz. Tym razem wybrałem trasę z Koninek. Zapraszam do wspólnej wędrówki.

Czytaj Dalej „Turbacz i inne”

Lubomir i Łysina

DSC_1161_Easy-Resize.com Poręba → Punkt widokowy na Kamienniku → Kamiennik Północny → Kamiennik → Kamiennik Południowy → Przełęcz Sucha → Łysina → Trzy Kopce → Lubomir → Trzy Kopce → Łysina → Schronisko PTTK na Kudłaczach → Działek → Poręba – 15 listopada 2019.

Lubomir to szczyt wchodzący w skład odznak: Korona Najwybitniejszych Szczytów Gór Polskich (KNSGP), Korona Najwybitniejszych Szczytów Karpat Polskich (KNSKP), Korona Beskidu Wyspowego (KBW) i Korona Beskidu Makowskiego (KBMK) w Klubie Zdobywców Koron Górskich RP. Natomiast Łysina to szczyt wchodząc w skład odznak: Korona Beskidu Wyspowego i Korona Beskidu Makowskiego w tymże Klubie. Jednocześnie Lubomir jest najwyższym szczytem Beskidu Makowskiego w Koronie Gór Polski i należy do projektu Diadem Polskich Gór. Stąd na początek kilka słów o nim.

Lubomir (904 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Pasma Lubomira i Łysiny. Znajduje się na jego wschodnim końcu. W naukowo opracowanej regionalizacji Polski według Jerzego Kondrackiego całe Pasmo Lubomira i Łysiny należy do Beskidu Wyspowego. Na mapach natomiast często zaliczane jest do Beskidu Makowskiego. Wierzchołek Lubomira jest całkowicie zalesiony, więc niestety pozbawiony widoków. W 1922 roku na jego szczycie, na dawnej polanie Przygoleź wybudowano, z inicjatywy prof. Tadeusza Banachiewicza niewielkie obserwatorium astronomiczne – jedno z dwóch w ówczesnych polskich Karpatach. Podczas II wojny światowej zostało ono spalone we wrześniu 1944 roku. Latem 2006 roku, rozpoczęto budowę nowego obserwatorium, a dnia 16 października 2007 roku miało miejsce uroczyste otwarcie obiektu – Obserwatorium Astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza na Lubomirze. Na szczyt prowadzi wiele szlaków, np. zielony z Wiśniowej, czerwony z Kasiny Wielkiej lub Myślenic, a także różnokolorowy z Poręby. Ja zdecydowałem się na ten ostatni, ponieważ na tym szlaku znajdowała się jeszcze Łysina. Zapraszam do wspólnej wędrówki.

Czytaj Dalej „Lubomir i Łysina”

Rok 2019 za mną …

 

W Księdze Koheleta można przeczytać, że Wszystko ma swój czas … (Koh 3, 1). I rzeczywiście tak jest. Oczywiście zdarza się, że nasze oczekiwania są większe od czasu, który mamy, ale ostatecznie udaje się nam zrealizować zaplanowane cele. Rok 2019 już dawno się zakończył i na dobre rozpoczął się rok 2020. I w głowie i w sercu nowe plany i marzenia. Niestety z różnych względów, szczególnie zdrowotnych, nie byłem w stanie wcześniej podsumować minionego roku, a był on w moim życiu bardzo bogaty w wydarzenia o charakterze górskim. Chciałbym się z Wami podzielić tym, co udało mi się osiągnąć, bo jestem z tego bardzo dumny. Wiem, że przy moim trybie życia ciężko jest mi zdobywać regularnie kolejne szczyty górskie, jednakże rok 2019 mogę uznać za bardzo udany, pomimo tego, że byłem ograniczony czasowo i terytorialnie.

Czytaj Dalej „Rok 2019 za mną …”

Weryfikacja KGP

DSC_050628 szczytów w 8 lat i 26 dni. Dokładnie tyle czasu zajęło mi zdobycie całej Korony Gór Polski z Klubem Zdobywców Korony Gór Polski. Do KZ KGP zostałem wpisany 15 stycznia 2010 roku z numerem klubowym 5063. Zdobywanie szczytów rozpocząłem 7 lipca 2010 roku i był to Szczeliniec Wielki w Górach Stołowych, a zakończyłem 2 sierpnia 2018 roku i był to Czupel w Beskidzie Małym.  Jak widać trochę czasu mi to zajęło, ale specyfika mojego powołania i ograniczony czas sprawił, że nie byłem w stanie zrobić tego szybciej. Jednak nie zamierzałem pobijać rekordów, lecz cieszyć się wędrowaniem po górach. Oprócz szczytów z KGP zdobywałem wiele innych, dlatego ten czas co nieco się wydłużył. W wielu wyprawach towarzyszyli mi rodzice, szczególnie tata, ale mamy też nie brakowało (większość szczytów zdobytych w Sudetach). Dzięki tacie moment wejścia na ostatni wierzchołek został uwieczniony na filmiku. To była wielka radość 🙂

Czytaj Dalej „Weryfikacja KGP”

Złoto Beskidu Niskiego

DSC_0568Beskid Niski to karpackie pasmo, którego wschodni kraniec stanowi granicę pomiędzy Karpatami Zachodnimi a Karpatami Wschodnimi, a jednocześnie to granica z Bieszczadami. Rozciąga się równoleżnikowo od doliny Kamienicy i Kotliny Sądeckiej na zachodzie, po dolinę Osławy i Osławicy po stronie wschodniej, na długości przeszło 100 km. Jest to największe powierzchniowo pasmo Polski. Niskie zagęszczenie sieci szlaków, słabo rozwinięta infrastruktura turystyczna, nieduża ilość okolicznych miejscowości powodują, że przyroda jest tu bardzo dobrze zachowana, a pasmo stanowią dzikie obszary znajdujące się poza ludzką ingerencją.

Czytaj Dalej „Złoto Beskidu Niskiego”

Złoto Karkonoszy

DSC_0422_Easy-Resize.comKarkonosze to najwyższe pasmo górskie Sudetów i zarazem Czech rozciągające się na przestrzeni ok. 40 km (od Przełęczy Szklarskiej na zachodzie do Przełęczy Lubawskiej na wschodzie). Szerokość pasma waha się od 8 do 20 km. Karkonosze zajmują powierzchnię ok. 650 km², z czego do Polski należy 185 km², czyli 28,46%. Głównym grzbietem oraz Grzbietem Lasockim przebiega granica polsko-czeska. Najwyższym szczytem jest Śnieżka (1603 m n.p.m.) – najwyższy szczyt Czech, Sudetów i Śląska. Karkonosze należą do Światowej Sieci Rezerwatów Biosfery UNESCO i są chronione poprzez utworzenie na ich terenie Karkonoskiego Parku Narodowego oraz Krkonošského národní parku.

Czytaj Dalej „Złoto Karkonoszy”

Korona Karkonoszy II

DSC_0422_Easy-Resize.comKarpacz Biały Jar → Karpacz Orlinek →  Kocioł Białego Jaru → Kopa → Schronisko Dom Śląski → Śnieżka → Droga Jubileuszowa → Schronisko Dom Śląski → Spalona Strażnica → Równia pod Śnieżką → Kocioł Wielkiego Stawu → Polana → Rozdroże Łomnickie → Karpacz Biały Jar − 13 sierpnia 2019.

Kopa i Śnieżka to szczyty wchodzące w skład Korony Karkonoszy (KK) Klubu Zdobywców Koron Górskich RP.

Śnieżka wchodzi również w skład Diademu Polskich Gór i Korony Gór Polski.

Na trasie szlaku znajduje się również obiekt umieszczony pod numerem T-17 (Skocznia Orlinek w Karpaczu, wieża metalowa) w projekcie Wieże widokowe gór i pogórzy w grupie Sudety i Przedgórze Sudeckie.

Śnieżka (cz. Sněžka, niem. Schneekoppe)  jest najwyższym szczytem Karkonoszy oraz Sudetów i jednocześnie najwybitniejszym szczytem Polski. Zlokalizowana na granicy polsko-czeskiej, góruje nad Kotliną Jeleniogórską. Po stronie polskiej znajduje się w granicach administracyjnych Karpacza oraz na terenie Karkonoskiego Parku Narodowego, a po stronie czeskiej na terenie Krkonošského národního parku (KRNAP). Jest jednym z najliczniej zdobywanych szczytów, choć nie zawsze wiąże się to z pełną wędrówką od podnóża góry. Można bowiem od strony polskiej wjechać wyciągiem krzesełkowym na Kopę i stamtąd zdobycie szczytu jest o wiele prostsze, a od strony czeskiej kolejką gondolową na sam wierzchołek. Zapraszam na dalszą, wspólną wędrówkę po Karkonoszach.

Czytaj Dalej „Korona Karkonoszy II”