Poręba → Punkt widokowy na Kamienniku → Kamiennik Północny → Kamiennik → Kamiennik Południowy → Przełęcz Sucha → Łysina → Trzy Kopce → Lubomir → Trzy Kopce → Łysina → Schronisko PTTK na Kudłaczach → Działek → Poręba – 15 listopada 2019.
Lubomir to szczyt wchodzący w skład odznak: Korona Najwybitniejszych Szczytów Gór Polskich (KNSGP), Korona Najwybitniejszych Szczytów Karpat Polskich (KNSKP), Korona Beskidu Wyspowego (KBW) i Korona Beskidu Makowskiego (KBMK) w Klubie Zdobywców Koron Górskich RP. Natomiast Łysina to szczyt wchodząc w skład odznak: Korona Beskidu Wyspowego i Korona Beskidu Makowskiego w tymże Klubie. Jednocześnie Lubomir jest najwyższym szczytem Beskidu Makowskiego w Koronie Gór Polski i należy do projektu Diadem Polskich Gór. Stąd na początek kilka słów o nim.
Lubomir (904 m n.p.m.) to najwyższy szczyt Pasma Lubomira i Łysiny. Znajduje się na jego wschodnim końcu. W naukowo opracowanej regionalizacji Polski według Jerzego Kondrackiego całe Pasmo Lubomira i Łysiny należy do Beskidu Wyspowego. Na mapach natomiast często zaliczane jest do Beskidu Makowskiego. Wierzchołek Lubomira jest całkowicie zalesiony, więc niestety pozbawiony widoków. W 1922 roku na jego szczycie, na dawnej polanie Przygoleź wybudowano, z inicjatywy prof. Tadeusza Banachiewicza niewielkie obserwatorium astronomiczne – jedno z dwóch w ówczesnych polskich Karpatach. Podczas II wojny światowej zostało ono spalone we wrześniu 1944 roku. Latem 2006 roku, rozpoczęto budowę nowego obserwatorium, a dnia 16 października 2007 roku miało miejsce uroczyste otwarcie obiektu – Obserwatorium Astronomiczne im. Tadeusza Banachiewicza na Lubomirze. Na szczyt prowadzi wiele szlaków, np. zielony z Wiśniowej, czerwony z Kasiny Wielkiej lub Myślenic, a także różnokolorowy z Poręby. Ja zdecydowałem się na ten ostatni, ponieważ na tym szlaku znajdowała się jeszcze Łysina. Zapraszam do wspólnej wędrówki.
Rycerka Górna Roztoki (parking) → Wielka Racza → Rycerka Górna Roztoki (parking) − 4 sierpnia 2019.
Sidzina Wielka Polana (parking) → Hala Krupowa → Przełęcz Kucałowa → Złota Grapa → Polica → Schronisko PTTK na Hali Krupowej → Sidzina Wielka Polana (parking) − 1 sierpnia 2019.
Pisarzowa → Dziedzic → Sałasz → Jaworz → Sałasz → Dziedzic → Pisarzowa − 25 maja 2019.
Dolina Czarnego Potoku → Diabelski Kamień → Schronisko PTTK Jaworzyna Krynicka → Pod Jaworzyną Krynicką → Pod Bukową → Czubakowska → Runek → Czubakowska → Pod Jaworzyną Krynicką → Jaworzyna Krynicka → Diabelski Kamień → Dolina Czarnego Potoku − 1 maja 2019.
amionna → Żegocina − 27 kwietnia 2019.
Wybitność szczytu, a dokładniej minimalna deniwelacja względna (w skrócie MDW), to minimalna wysokość potrzebna do zejścia z danego szczytu przed wejściem na inny wyżej położony teren. Określa to w pewnym stopniu, na ile szczyt wyróżnia się ze swojego otoczenia. Wybitność definiuje się też jako różnicę wysokości między danym szczytem i warstwicą o najniższej wartości go okalającą, która nie obejmuje żadnego wyższego szczytu. Wartość tej warstwicy określa wysokość przełęczy zwanej kluczową, oddzielającej dany szczyt od wyższego, kolejnego szczytu na grzbiecie. Spośród przełęczy oddzielających dany szczyt od wyższych sąsiadów przełęczą kluczową jest przełęcz najwyższa. Wybitność szczytu to inaczej jego wysokość względna nad przełęczą kluczową.
Beskid Niski to karpackie pasmo, którego wschodni kraniec stanowi granicę pomiędzy Karpatami Zachodnimi a Karpatami Wschodnimi, a jednocześnie to granica z Bieszczadami. Rozciąga się równoleżnikowo od doliny Kamienicy i Kotliny Sądeckiej na zachodzie, po dolinę Osławy i Osławicy po stronie wschodniej, na długości przeszło 100 km. Jest to największe powierzchniowo pasmo Polski. Niskie zagęszczenie sieci szlaków, słabo rozwinięta infrastruktura turystyczna, nieduża ilość okolicznych miejscowości powodują, że przyroda jest tu bardzo dobrze zachowana, a pasmo stanowią dzikie obszary znajdujące się poza ludzką ingerencją.
Moje góry łaskawe 